Simulacro

کارگردانی به خانه کودکی‌اش بازمی‌گردد تا با بازیگرانی که در کودکی داشتند، بحثی را دوباره‌سازی کند که والدینش را وقتی چهار ساله بود از هم جدا کرد. از طریق بداهه‌پردازی و تصویربرداری فیلمی که نمایش يمكنِ ساختگیِ او را فاش می‌کند، خاطراتی می‌سازد که هرگز به آن‌ها دسترسی نداشت. اما با تکرار صحنه، نشانه‌ها از وضوح می‌افتند و مرز بین بازسازی و میل کم‌کم محو می‌شود.