استخر عمومی نوماکاگه

برای بیش از پنجاه سال، استخر محبوب حومه شهر توکیو که با محبت به عنوان «دریا» شناخته می‌شد، به سالم‌سازی، شادی و احساس تعلق به شناگران پیر، خانواده‌ها و جامعه هم‌جنس‌گرای محلی خدمات می‌داد. اما وقتی توسعه شهری آن را تخریب می‌کند، موجی از غم در کسانی که خانه آن بودند، فرا می‌گیرد. از طریق لحظات قدرتمند و صمیمی، این داستان بشری به موضوع از دست دادن نه به خاطر مرگ بلکه به خاطر مکان، حافظه و هویت می‌پردازد. با راهنمایی پنج مرحله سوگ، کارگردان اوتا از ما می‌خواهد تا به این فکر کنیم که خداحافظی نه فقط با یک ساختمان، بلکه با یک فضای حیاتی از ارتباط، بهبود و زندگی مشترک چه معنایی دارد.