این خلوتی

لِیو و لورِیا به یکدیگر عشق ورزیده‌اند. شاید هنوز هم عشقورزند. اما درونشان چیزی شکسته است. پس از پنج سال، رابطه‌شان تمام شده. او از پدر مریضش نگهداری می‌کند، بین مسئولیت و خلاء عاطفی که او را دفن می‌کند، گیر کرده است. او که در کارهای کم‌حقوق و بحران‌های شخصی گیر افتاده، سعی می‌کند زندگی‌اش را دوباره به حالت عادی برگرداند بدون اینکه واقعاً بداند از کجا باید آغاز کند. آن‌ها دو جسم هستند، خسته و تنها، سوراخ‌شده توسط وضعیت پر‌بی‌ثباتشان، توسط مسائل حل‌نشده، توسط ارث عاطفی نسلی که همیشه دیر به همه چیز می‌رسد: به عشق، به ثبات، به بلوغ، به آرامش، به رضایت شخصی.