آبیِ حقیقی

آتن در دهه پنجاه. مادری بیوه در تلاش است تا سه فرزند خود را بزرگ نماید. در میان آن‌ها تنها پسری وجود دارد که او بیشتر از سایرین برایش اهمیت دارد. در کودکی به نظر می‌رسد که «خاص» است. با خانواده و هنجارهای اجتماعی مخالفت می‌کند و با افراد هم‌جنس دوست می‌شود. علاقه‌اش به رقص او را به پاریس می‌کشاند جایی که روابط همجنس‌گرایش شکوفا می‌شود. آتن در دهه هشتاد. او دوباره بازمی‌گردد. شکست هنری او و روابط ناموفقش با مادرش او را به سمت روسپی‌گری، کار در کافه‌بردهای ترنسسکشوال، زندان و تغییر جنسیت سوق می‌دهد، در حالی که مادرش قادر به پیگیری تغییرات و سبک زندگی او نیست و نتوانسته است با آن‌ها هم‌فکر شود.