هدایت شده

مارتین (۱۹۶۶-۲۰۰۲) خودش را معرفی می‌کند. بیش از سه سال پیش در مرکز شهر به وسیله ماشینی ضربه دیده و درگذشته است. اکنون در خیابان ها به صورت نامرئی برای زنده ماندن پرسه می‌زند و منتظر است تا ببیند به بالا یا پایین فرستاده خواهد شد. روزهایش را با پیاده‌روی، دیدن فیلم و تفکر می‌گذراند. او از این که استغال خود را از دست نداده پشیمان است. همسرش که سوگوار بوده، دو هفته یکبار به جلسات درمان سوگ می‌رود. او منتظر می‌ماند.