Storyline
بافت زخم، اثر سو فریدریخ، نسخهای سینمایی از یک بوم نقاشی سفید یا قطعه موسیقی خاموش است. این که فریدریخ واقعاً تمام بدن را نشان نمیدهد، بلکه از اعضای بدن برخلاف هم استفاده میکند میتواند به عنوان تمایل برای نشان دادن کمتر از افراد روی صفحه تفسیر شود تا تعبیر مخاطب گسترده شود. اگر شخصیتها به عنوان انسان وجود داشتند تصاویر بیتردید روایتگرانی درباره این افراد میشدند. پاها و سینهها نشاندهنده افراد نیستند؛ تجربه این اعضای بدن و ریتمی که با آن نمایش داده میشوند، کار را تشکیل میدهد.
